شهردارآنلاین
 خانه    درباره ما    ارتباط با ما    ارسال خبر و یادداشت  
دوشنبه، 27 آبان 1398 - 12:35   
  سرخط اخبار:  
 
   شورای شهر  

  مسجد جامعی: سمپوزیوم حضور زنان را در حوزه مجسمه‌سازی پر رنگ کرده است


  شهردار قانونی مخالفت غیرقانونی


  نشست و هم اندیشی شهرداران 18 کلانشهرکشور


  لزوم اطلاع رسانی و انعکاس گسترده تر تحولات زیرساختی پایتخت


  بازدید عضو هیئت رئیسه شورا از ۲ پروژه عمرانی


  شهردار تهران عازم اروپا می شود


  هماهنگی میان دولت و شهرداری به نفع شهروندان است


  رابطین خبری تولید کننده محتوای فاخر خبری حوزه خود هستند


  هیچ فعالیت محرمانه‌ای در شهرداری تهران نداریم


  رای شهروندان به «تهرانی برای همه»


- اندازه متن: + -  کد خبر: 60895صفحه نخست » فرهنگی و اجتماعیدوشنبه، 13 آبان 1398 - 10:13
سرگرم سازی یا فعال سازی؟
  

محمدرضا طالبی نژاد دکترای جامعه شناسی /یکی از مهم ترین وچالش برانگیرترین مباحث مربوط به شورایاری ها، چگونگی شکل گیری، شرح وظایف وحدود اختیارات نظام ارتباطات و شبکه تعاملات مجموعه بزرگ و متکثر شورایاری ها در سطوح محله ای، منطقه ای و شهری بین خودشان ازیکسو وبا شورا، شهرداری و سایر سازمان های مرتبط از سوی دیگر می‌باشد. 

صورت مساله اصلی در این زمینه به شکل روشن و خلاصه این است :  
ارتباطات کاری وبرنامه ای بین 3177نفر اعضای اصلی شورایاری ها در سطح 353 محله، 122 ناحیه و22 منطقه و ابر شهر تهران چگونه باید شکل گیرد که :
اولا منجر به مشارکت حداکثری اعضا در برنامه ها و فعالیت هاشود؟
ثانیا این تشکیلات متداخل، موازی، وقت گیر، کم فایده، کاهنده انرژی های مثبت وایجاد کننده نابرابری، تبعیض وتضییع حقوق بقیه اعضا وعامل برتری طلبی برخی بر برخی درمیان اعضای شورایاری نباشد که فقط بصورت شکلی صرفا شورایاری ها را سرگرم درست کردن دسته، گروه، کمیته، هیئت رئیسه وامثالهم نمایدو علاوه بر ایجاد اختلاف و انشقاق، عملا وقت و انرژی 4 ساله شورایاری بجای کار کردن وجذب مشارکت های مردمی، صرف اینگونه امور شود وماهیت شورایاری  را از یک نهاد مردمی به یک اداره ورده اداری، اجرایی تغییر و تقلیل دهد؟ 
ثالثا این تشکیلات در عمل بتواند ارتباطات کاری، اداری بین همه شورایاران بایکدیگر و با سازمان‌ها را تسهیل و روان سازد؟ 

طبیعی است که بهترین حالت برای ایجاد انگیزه مشارکت فعال، تبادل نظر خوب وبیان ایده ها و نظرات مختلف وتضارب آرا در جمع های بزرگ، گسترده و پر جمعیت مردمی مانند شورایاری ها، این است که همه اعضای آن بتوانند در همه مباحث شرکت کنند، در همه جلسات حضور داشته باشند و درتصمیم گیری های مختلف دخیل باشند (دموکراسی عام وتمام مشارکتی)  اما آیا این کار شدنی است؟ 

واقعیت آن است که باتوجه به تعداد زیاد اعضا ووجود یک سری محدودیت های قانونی، اجرایی،  اداری و زمانی، امکان حضور همه اعضا در همه نشست ها و برنامه ها بخصوص حلسات منطقه ای وشهری کلان وجود ندارد ولاجرم باید در درون این مجموعه، در هر 3سطح محله ای،، منطقه ای وشهری. تشکیلاتی چابک، کارآمد و اثر بخش تشکیل شود. 

باعنایت به این مقدمه وبا توجه به شکل گیری هیئت رئیسه محلات، همچنین ابلاغ دستورالعمل تشکیل کار گروههای تخصصی شورایاری ها، این ضرورت را حس کردیم که درکانال راه و بی راه، کالبد شکافی ساختار و عملکرد تشکیلات داخلی شورایاری ها، آسیب شناسی آن وراهکارهای بهبود شرایط را مورد مداقه بیشتری قرار دهیم. 
 در بخش اول این مجموعه، به بررسی خلاصه وار آنچه که در مسیر 20 ساله ایجاد تشکیلات داخلی در شورایاری هاطی شده است می پردازیم :
در اساسنامه شورایاری ها در همان متنی که سال 1378 به تصویب شورای اسلامی شهر تهران رسید، برای اینکه شکل ارتباطی خوبی بین اعضای 7نفره شورایاری محله از یکسو،و با نهاد ها و دستگاه‌های مرتبط بخصوص شورا و شهرداری از سوی دیگر، برقرار شود پیش بینی شده بود که ازبین اعضای شورایاری محله، یک نفر بعنوان "دبیر" وظیفه پیگیری امور مربوط به تشکیل جلسات داخلی شورایاری رابرعهده گیرد.
در دوره 4ساله اول شورایاری ها این روال برقرار شد و ما درمحله ودرتشکیلات شورایاری ها، یک مجموعه 7 نفره شورایاری را داشتیم که یک نفر  را بعنوان دبیر انتخاب می کردند وچیزی بنام هیئت رئیسه وجود نداشت. 
همچنین در سطح محله هم در طرح اولیه واساسنامه پیش بینی شده بود که برای جلب مشارکت مردم در هرمحله 18گروه کار محله ای تشکیل وفعال شوندکه در کارگاه‌های آموزشی شوزایاری ها که هم بصورت متمرکز در سالن انجمن شهر سابق (داخل پارک شهر) وهم بصورت منطقه ای و پهنه ای حقیر برگزار می کردم چگونگی تشکیل، شرح وظایف و نحوه ارتباطات این گروههای کاری با یکدیگر تبیین می شد.تشکیل این گروههای کاری با توجه به اتفاقاتی که در شورای اسلامی شهر تهران دوره اول پیش آمد و باعث انحلال آن شد وبرخی دلایل دیگر بجز درمحله های معدودی، اتفاق نیفتاد. 
در دوره دوم فعالیت شورایاری ها،پس از آنکه بامصوبه شورای اسلامی شهر تهران (دوره‌ دوم) نام انجمن شورایاری به "شورایاری" تغییر یافت ومدت فعالیت آن از 2 سال به 4 سال افزایش یافت از طریق آیین‌نامه داخلی جدیدی که به تصویب ستاد هماهنگی شورایاری های وقت رسید، شکل کار عوض شد و یک نفر دبیر، دونفر دیگر را نیزبعنوان جانشین دبیر ومنشی در کنار خود داشت وبنابراین همه ساله انتخابات داخلی شورایاری محله در خود محله برگزار می شد و حمع 3 نفره ای برای انجام مسئولیت های فوق الاشاره ونه برای برحورداری از امتیاز و برتری خاص!!! انتخاب می شدند.
تا اینجای کار، از تشکیلات منطقه ای شورایاری ها خبری نبود.
در اواسط دوره دوم، به منظور بهبود تعاملات وارتباطات فرامحله ای شورایاری ها و باعنایت به اینکه پیگیری برخی مسائل مشترک محلات در سطح منطقه مستلزم شبکه ارتباطی منظم‌ وهدفمندی از شورایاری ها در سطح مناطق بود، بنابه پیشنهاد بنده که در آن زمان مسئولیت کمیته تحقیق و آموزش ستاد هماهنگی شورایاری ها را بعهده داشتم به آقای رسول خادم، رئیس وقت ستاد هماهنگی شورایاری ها، قرار شد در سطح منطقه تشکیلاتی تحت عنوان "مجمع مشورتی دبیران شورایاری های منطقه" متشکل از همه دبیران محله های هر منطقه در همه مناطق 22 گانه تشکیل شود، با موافقت ایشان، آیین‌نامه مربوطه تهیه و در ستاد هماهنگی به تصویب رسید وبا ابلاغ آن، طی فرایندی دموکراتیک باحضور همه دبیران شورایاری محله های هر منطقه در سالن پارک شهرو با رای آنها در هرمنطقه، یک نفر بعنوان دبیر منطقه، یک نفر جانشین دبیر منطقه و یک نفر بعنوان منشی (درست مانند سطح محله ای) انتخاب شدند بدین ترتیب، سطح منطقه ای تشکیلات شورایاری ها نیز ایجاد شد

.تشکیل این رده از تشکیلات شورایاری ها در سطح مناطق 22 گانه، تقریبا همزمان شد با تصویب مصوبه "تشکیل ستاد مشارکت های اجتماعی در مناطق تهران" بنا به پیشنهاد ستاد هماهنگی شورایاری ها وتصویب شورای اسلامی شهر تهران( دوره دوم)، مصوبه ای بسیار خوب که مجموعه ای از نمایندگان دستگاههای منطقه ای فرهنگی، اجتماعی و خدماتی مانند آب، برق، کمیته امداد، نیروی انتظامی، آموزش و پرورش، بهزیستی، پست و مخابرات و... را به همراه دبیران شورایاری های هرمنطقه بامحوریت و ریاست شهردار منطقه بعنوان رئیس ومعاون فرهنگی و اجتماعی شهرداری منطقه بعنوان دبیر ستاد وباحضور عضو یا نماینده ستاد هماهنگی شورایاری ها دور هم جمع می کرد، دستور جلسه هم شنیدن مشکلات ونارسائیهای شناسایی شده ازسوی شورایاری ها توسط مسئولین حاضر در جلسه، جواب آنها وپیگیری هایی که می باید تا حل نهایی مشکلات انجام دهند بود. تشکیل این جلسات عملا باعت فعال شدن رده منطقه ای ومحله ای شورایاری ها، برگزاری جلسات منظم بین دبیران هرمنطقه وهمچنین جلسات منظم شورایاری هر محله برای شناسایی و اولویت بندی وپیگیری مشکلات شد

رویداد مثبت دیگر در این دوره ، کار بزرگی بود که در همه محله ها ومناطق شهر تهران باهمت و وقت گذاری فراوان ریاست وقت ستاد هماهنگی شورایاری هاوبامسئولیت و همراهی کامل کمیته تحقیق و آموزش این ستاد تحت‌ عنوان "شناسایی، طبقه بندی و اولویت بندی 10 مشکل محله و10 مشکل منطقه" به تفکیک توسط شورایاری ها در تمام محله ها و تمام مناطق تهران صورت گرفت و تمرین جدی و اثرگذاری برای انجام نیازسنجی وامکان سنجی محلات و کار مشارکتی بود، بعد از تکمیل پرسشنامه های محله ای ومنطقه ای به تفکیک، نتایج در قالب کار آماری علمی توسط کمیته تحقیق و آموزش مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت و خلاصه مدیریتی آن در اختیار نهاد ها و دستگاه‌های مختلف قرار گرفت، فقط به بخش کوچکی از آثار این کار اشاره می کنم، با انجام این مهم چرخ شورایاری ها و تشکیلات منطقه ای، محله ای، روغن کاری اساسی شد، برخلاف تصورات قبلی 10 اولویت متفاوت محله های ثهران مشخص شد که اولین آن براساس فراوانی بدست آمده، مشکل کمبود روشنایی معابر بود و...، علاوه بر آن باتوجه به اینکه بیشتر مشکلات شناسایی شده مربوط به شهرداری تهران می‌شد، ارجاع این اولویتها به مناطق ونواحی وپیگیری آن توسط شورایاری ها، باعث تحرک شهرداری، توجه به نهاد شورایاری وحل بسیاری از آن مشکلات شد. 

در دوره دوم شورایاری اگرچه  صورت محدود جلساتی باحضور دبیران مناطق یا به اصطلاح معروفش (دبیر دبیران) برای هم اندیشی در برخی مسائل کلان فرامنطقه‌ای وشهری مانند پیگیری مطالبه‌ شهرداری تهران از دولت بابت دریافت بخشی از درآمد حاصل از سوخت (موضوع تبصره 13 قانون بودجه کشور) ، بافت فرسوده و موضوع آسیب های اجتماعی، نظرات آنها دریافت وهم اندیشی شد اما بدلیل نوع نگرش ریاست وقت ستاد هماهنگی شورایاری ها ونگرانی هایی که داشتند بیشتر سعی می شد نگاه شورایاری ها به محله معطوف باشد وتشکیلات رده منطقه ای و بخصوص سطح فرامنطقه‌ای شورایاری هاخیلی قدرتمند نباشد. 
در دوره سوم نوع نگاه و عملکرد ستاد نسبت به شورایاری ها در مقایسه با دوره دوم تفاوت زیادی داشت، اگر در دوره دوم، تحرک زیاد ورفتن ها وسرکشی های فراوان به محلات و مناطق از سوی ستاد ومیدانی و عملیاتی کار کردن با مجموعه شورایاری ها بیشتر در دستور کار قرار داشت، در دوره سوم این تحرک و فعالیت میدانی کمتر وبر امور ستادی وتجهیز فکری، پژوهشی شورایاری ها بیشتر تمرکز یافت، انتخابات دوره سوم شورایاری ها با وجود سختی ها و موانع فراوان در 2مرحله انجام گرفت، شهرداری تهران در برگزاری این انتخابات حضور وهمکاری بیشتری به خرج داد و تشکیلات داخلی شورایاری ها تحت تاثیرات متفاوت تری قرار گرفت.

باتوجه به نوع رویکردی که در این دوره به آن آشاره شد، پیشروی شهرداری تهران در ارتباط با پیگیری امور شورایاری هابیشتر شد، صدور بخشنامه معروف به بخشنامه 13 بندی معاون وقت امور مناطق شهردار تهران به شهرداران مناطق 22 گانه و دستور به آنها برای همکاری کامل و همه جانبه مناطق ونواحی باشورایاری ها، برگزاری منظم و مستمرجلسات نظارت دوره ای شهرداری با دبیران شورایاری ها در مناطق 22گانه باحضور شهردار وقت تهران ومعاون وقت امورمناطق ایشان وپیگیری حل وفصل مشکلات محلات از نزدیک ودر میدان، دادن امتیازاتی نظیر کارت شناور طرح ترافیک به دبیران شورایاری ها، پرداخت هزینه سفر زیارتی مشهد مقدس به دبیران، برگزاری دوره ای جلسات شهرداری با دبیران مناطق (22نفر دبیر دبیران) قرار دادن نام 2نفر از دبیران شورایاری مناطق در لیست مورد حمایت برای دوره جهارم شورای اسلامی شهر تهران و... نمونه هایی از اقدامات شهرداری تهران در این دوره بود که به مرور برتشکیلات داخلی شورایاری ها بخصوص در سطح منطقه ای و شهری آن تاثیر گذاشت، تاثیراتی هم مثبت بدلیل جا افتادن  ومعرفی وقذرتمند شدن بیشتر  نهاد شورایاری وتشکیلات آن از یکسو ومنفی از جهت کمتر شدن نگاه دبیران شورایاری هابه سطح محله وجستجوی راه رستگاری خود در نزدیک شدن به شهرداری و سیستم وبرخی سواستفاده ها. 

در این دوره نیز بر اساس آیین‌نامه مربوطه، هم انتخابات سالیانه هیئت رئیسه محلات برگزار شد و هم انتخابات هیئت رئیسه مناطق( 66نفر) وپس از آن دز کنار جلسات شهرداری با این تشکیلات، رسمیت وقدرت بیشتر ی به نسبت دوره دوم به جلسات و نشست های 22 نفره دبیر دبیران از سوی ستاد داده شد.

 باتوجه به تمدید دوره 4 ساله سوم شورا در کشور و اینکه حدود 27 ماه به آن اضافه شد،بالاخره به سختی یک دور جلسات ستاد مشارکت های اجتماعی مناطق 22 گانه باحضور رئیس وقت شورای اسلامی شهر تهران ورئیس وقت ستاد هماهنگی شورایاری ها برگزار، عقد تفاهم نامه های مختلف همکاری فی‌مابین شورایاری ها و سایر دستگاه‌های اجرایی مختلف که از دوره دوم پایه گذاری وآغاز شده بود تداوم یافت، کار هرچند بیشتر نمادین وفاقد نتایج عملی مطلوب و مورد پسند کافی شورایاری ها، یعنی الزام شهرداری های مناطق به اخذ نظرات شورایاری هادر سطح محله ای برنامه ها وپروژه های یکساله صورت گرفت. 

اقدام دیگری که برای اولین بار صورت گرفت ارائه پیشنهاد مکتوب اینجانب برای باز کردن پای دبیران شورایاری مناطق ومحلات به جلسات علنی روزهای سه شنبه هر هفته شورای شهر به منظور ارائه گزارش عملکرد شورایاری، مشکلات مناطق ومحلات توسط دبیر بصورت مستقیم واز تریبون صحن علنی شورا و در حضور اعضای شورا، به ریاست وقت ستاد، وگفتگو و مذاکره ومتقاعد کردن حضوری حقیر با ریاست وقت شورای اسلامی شهر تهران بود که اگرچه در ابتدا تردیدها و نگرانی هایی از بابت احتمال بروز بی‌نظمی و تنش در جلسات شورا داشتنداما در نهایت با پذیرش واجرایی شدن این پیشنهاد، نفش دبیر دبیران مناطق و همچنین دبیران محلات، پر رنگ تر شد. 
در سال 1388،با شروع اجرای آزمایشی طرح مدیریت محله وپس از آن اجرای سراسری این طرح، تغییرات ماهوی وشکلی زیادی به مرور در جایگاه، کارکرد، تعاملات  ومناسبات شورایاری ها وبخصوص تشکیلات سطح محله ای آن رقم خورد . 

اجرای طرح مدیریت محله از سال1388 به بعد بر مناسبات و تعاملات شورایاری ها و تشکیلات آن بخصوص در سطح محله ای تاثیرات زیادی گذاشت، تاثیراتی که به زعم عده‌ای بنا به دلایلی مثبت، قلمداد می شد و از نظر عده دیگری به دلایلی منفی.
 
ما در این یادداشت نمی‌خواهیم ونمی توانیم به باز کردن همه بحث مدیریت محله که مجال فراوان دیگری می طلبد و تاحدودی در یادداشت های دیگر کانال راه و بی راه به آن پرداخته شده است، بپردازیم، فقط فعلا به تاثیر این طرح بر تشکیلات داخلی شورایاری ها که موضوع اصلی این سلسله یادداشت هاست اشاره می کنیم:

یکی از ارکان مدیریت محله و بعبارتی مهمترین رکن آن، براساس آیین‌نامه مصوب وابلاغی، "هیئت امنا محله" مرکب از 13 نفر شامل 7عضو اصلی شورایاری و 6 نفر نمایندگان بخش های دیگرمی باشد. طبق همین آیین‌نامه، دبیر شورایاری بطور اتوماتیک وار رئیس هیئت امنا قلمداد می شود.
 
بر اساس خوانش صحیح و دقیق از آیین‌نامه مدیریت محله، در واقع شورایاری 2 لباس دارد:یک لباس در قامت شورایاری محله که منتخب است و براساس اساسنامه خاص خود در همه حوزه‌های فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، عمرانی، رفاهی، خدماتی، شهرسازی... محله در جایگاه نماینده محله وبعنوان نهاد نظارتی، مشورتی، ارتباطی، ایفای نقش می نماید و در این چارچوب به مردم محله، همچنین شورای اسلامی شهر تهران باید پاسخگو باشد.
 
لباس دیگر شورایاری، در قامت بخش مهم هیئت امنا است، مهم از این جهت که هم اکثریت آرا را داراست (نصف بعلاوه یک) وهم دبیرش، رئیس این مجموعه است، در این قامت صرفا در حوزه مسائل فرهنگی، اجتماعی و متعلقات آن نه در وظایف دیگر، در چارچوب مقررات ستاد راهبری مرکزی مشارکت های اجتماعی شهرداری تهران عمل می کند و هم به مردم محله باید پاسخگو باشد، هم به این ستاد.
 
یکی از بزرگترین اشکالاتی که دراین زمینه اتفاق افتاد ومنشا آسیب های دیگر هم در کار شورایاری و هم مدیریت محله شد، اختلاط این دونقش در یکدیگر سهوی یاعمدی بود به این معنا که بعد از اجرای مدیریت محله، عملا برخلاف آنچه مقرر شده بود، جلسات شورایاری هاکه طبق آیین‌نامه داخلی شورایاری هاابلاغی ستاد هماهنگی شورایاری ها باید جداگانه در همه موضوعات و مسائل محله ای بر گزار می‌شد دربسیاری از محلات تعطیل یا در جلسات امنا که فقط باید در موضوعات فرهنگی و اجتماعی محله بر اساس آیین‌نامه داخلی ابلاغی ستاد راهبری مشارکت های اجتماعی تشکیل می‌شد، ادغام یا تحت الشعاع آن قرار گرفت. 
دلایل این اشکال، بخشی به آنچه که نوع رویکرد ستاد هماهنگی شورایاری های دوره چهارم در این خصوص بود برمی گردد، بخشی دیگر به برداشت و عملکرد ناصواب تعداد ی از شورایاری ها ودبیران آن در محلات مربوط می‌شود که کالبد شکافی بیشتر هردوی آن نیازمند وقت دیگری است، نتیجه این برداشت ناصواب دوسویه، سوق پیداکردن جلسات و دستور جلسات شورایاری محله بیشتر از آنچه که در مقررات مربوطه پیش بینی شده بود، به موضوعات مدیریت محله، آن هم نه در جایگاه برنامه ریزی و نظارتی، بلکه ورود به اجرا،  آن هم نه  در حوزه محله، بلکه عملا محدود به سرای محله ومسائل داخلی و اجرایی آن شد،  چنین انحرافی از یکسو باعث نارضایتی تعدادی از شورایاران که دنبال سالم کار کردن، قانونی عمل نمودن ودر ورای مسائل اجرایی و داخلی سرای محله ودر جایگاه بلند نظارتی عمل کردن، بودند شد و از سوی دیگر، نارضایتی تعدادی از مدیران محله وشهرداری را از بابت ورود بیش از حد شورایاری ها به ریز مسائل داخلی، مالی واجرایی سراهای محلات بدنبال داشت. 

تاثیر دیگری که موضوع مدیریت محله بر تشکیلات داخلی محله ای شورایاری ها داشت،قابلیت هایی است که این طرح در افزایش اختیارات شورایاری ها بعنوان بخش اکثریت هیئت امنا، بصورت بالفعل یا بالقوه داشته ومی تواند داشته باشد به 3دلیل :

دلیل اول :نقشی که شورایاری تا قبل از مدیریت محله داشتند، صرفا نقش ارتباطی و مشورتی  بود(  با توجه به اینکه نفش نظارتی آن عملا بالفعل و عملیاتی نشده  وتا الان هم نیست)  این نقش با اجرای مدیریت محله به نقش مشارکت مستقیم در برنامه ریزی، بودجه ریزی و تصمیم گیری محله البته فعلا در حوزه فرهنگی و اجتماعی ارتقاء یافت. 

دلیل دوم: برای اولین بار، قدرت انتخاب نفر اول رکن اجرایی مدیریت محله (مدیر محله) را به شورایاری ها داد، هرجند که این اختیار، همانگونه که در برخی یادداشت های دیگر حقیر در کانال راه و بی راه  نیز اشاره کرده ام الان بصورت ناقص ونیم بند به شورایاری و امنا داده شده است، چیزی که برخلاف میل و نظر کارشناسی حقیر در زمان تدوین و تصویب آیین نامه اجرایی مدیریت محله ابلاغی 27/12/1393در مسئولیت رئیس وقت دبیرخانه ستاد مدیریت محله، بو  وبنا به دلایلی اتفاق افتاد. 
شخصا با ادله های فراوان معتقدم اختیار انتخاب مدیر محله، باید دموکراتیک وبا فراخوان عمومی و شفاف از محله آغاز ودر نهایت به دست امنای محله بوده درجایگاه پارلمان محله (درست مانند اختیار شورای شهر در انتخاب شهردار) و شهرداری ناحیه نباید در این اختیار دخل و تصرف کندوبرای رفع دغدغه مدیریت شهری در خصوص حفظ منافع عمومی وملاحظات اجرایی شهرداری از یکسو،حفظ جنبه دموکراتیک وغیر تبعیض آمیر آن، لحاط کردن صلاحیت های عمومی و تخصصی برای انتخاب مدیر محله وهمچنین حفظ اقتدار واختیار شورایاری ها در انتخاب مدیرمحله از سوی دیگر، فرایند 6 مرحله ای را در انتخاب مدیر محله پیش بینی کرده بودم و خود با گوش های خود مستقیما از زبان شهردار وقت تهران، نقطه قوت بودن قسمت شیوه پیش بینی شده فوق الذکردر پیش نویس این آیین‌نامه را شنیده بودم، امااین بخش در  روز تصویب این آیین‌نامه، بنا به دلایلی کاملا غیر کارشناسانه حذف گردید 

دلیل سوم:حتما خاطر قدیمی ترهای شورایاری ها هست که تاقبل از راه اندازی مدیریت محله، حداکثر اختیار مالی شورایاری ها 50 هزار تومان پول ماهیانه ای بود که  بصورت تنخواه در اختیار شورایاری هرمحله قرار داده می شد، آن هم با 3 صفحه دستورالعمل چگونگی هزینه کرد آن!!! وباز اگر خاطر شورایاری های دوره دوم باشد، برای دادن اختیار هزینه کرد 5 میلیون تومان پول اوقات فراغت به شورایاری هرمحله، باچه مقاومت ها و مخالفت هایی از سمت معاونین فرهنگی و اجتماعی وقت مناطق 22 گانه مواجه بودیم، اما این بار به برکت مدیریت محله، اختیار بهره برداری وفعالیت در 353 سرای محله با چندین هزار متر مربع فضا و میلیاردها تومان سرمایه مادی آن، به شورایاری ها داده شد، یادمان نرود که در زمان آغاز مدیریت محله فقط نزدیک به 60 فضای محله ای تحت عنوان خانه های سلامت، خانه های مشق ونظایر آن در شهر تهران موجود بود، اما ذیل اجرای مدیریت محله بود که در یک بازه زمانی 5 ساله، این تعداد به بیش از 350 سرای محله رسید، سراهایی که یا ساخته شد، یا خریداری وتملک شدیا بعضاً اجاره شد و بدون دریافت یک ریال پولی از سوی شهرداری ، بهره برداری از آنها به همراه بهره برداری از زمین های چمن مصنوعی محلات و... به اضافه اختیار انجام فعالیت های فرهنگی، اجتماعی محله ای به شورایاری ها داده شد. اینکه چقدر از این اختیارات استفاده شد یا نشد، چگونه استفاده شد و چقدر از این اختیارات بعضا سواستفاده گردید بحث دیگری است. 

نتیجه آن که برخلاف برخی هجمه ها وهیاهوها، اصل مدیریت محله، نه تنها باعث تضعیف شورایاری ها نمی‌شود ونشده، بلکه درست بالعکس اقتدار شورایاری ها را افزایش می دهد هرچند در شکل و شیوه اجرای آن اختلالات واشکالات زیادی از هردو طرف معادله (شورایاری ها وشهرداری ها) وجود داشت. 
 بنابراین مدیریت محله عملا سطح محله ای تشکیلات  شورایاری را حداقل در بخش دستور کارش تحت تاثیر قرار داد، درسطح منطقه ای، جلسات مجمع مشورتی دبیران شورایاری را بیشتر به سمت جلسات ستاد راهبری مشارکت اجتماعی مناطق سوق داد و درسطح شهری تاثیر چندانی بر کار دبیر دبیران نداشت. 

در دوره چهارم شورای اسلامی شهر تهران که بخشی از فعالیت شورایاری های دوره سوم و همچنین 2 سال و اندی از دوره چهارم شورایاری ها را در برمی گرفت، انتخابات شورایاری ها باز با وجود مخالفت ها و مقاومت ها ی فراوان تا دقیقه 90 آن، بالاخره برگزار شد، ویژگی متفاوت این انتخابات به نسبت ادوار قبلی،شیوه متفاوت شکل گیری هیئت های اجرایی محله ای، منطقه ای و همچنین، تشکیل مستقل 3 سطح مرکزی، منطقه ای و محله ای هیئت های نظارت با عضویت 9 نفر دیگر از اعضای 31 نفره شورای اسلامی شهر تهران، به غیر از اعضای 5 نفره ستاد هماهنگی شورایاری ها، در سطح مرکزی بود که اگرچه در ابتدا اصطکاک هایی را  بخصوص در بحث تایید صلاحیت ها ایجاد کرد، اما در ادامه با همکاری وتعامل تقریبا کامل، جلو رفت. 

همچنین در دوره چهارم با پیگیری های یعمل آمده توسط ریاست وقت ستاد، ساختمان و امکانات بهتر و بیشتری برای ستاد هماهنگی شورایاری هاکه سالها مورد درخواست شورایاری ها بود، اختصاص یافت، در پرداخت تنحواه ماهیانه شورایاری ها، انضباط ونظم بیشتری صورت گرفت، با وفت گذاری بیشتر رئیس وقت ستاد،  پیگیری رفع مشکلات محلات و مناطق، همچنین حضور سایر اعضای ستاد یا نمایندگان آنها در مناطق ومحلات، سعی شد به نوعی تحرک میدانی بیشتری در حوزه‌ شورایاری ها به نسبت زمان  تقریبا 75 ماهه دوره سوم شورای اسلامی شهرتهران، صورت گیرد  اگرچه این تحرک میدانی، بیشتر از دوره سوم ایجاد شد، اما به اندازه وشدت دوره دوم شورای شهر نرسید. 

تفاوت دیگر در دوره چهارم، منظم‌، مستمر وحداکثری برگزار شدن جلسات ستاد پنج نفره هماهنگی شورایاری ها وخروج از وضعیت تک نفره یا حداکثر دونفره برگزار شدن این جلسات دردوره سوم و تاحدودی دوره دوم و ثبت وضبط شدن کامل صورتجلسات آن بود

با توجه به تشکیل وفعالیت ساختار مدیریت محله، ستاد هماهنگی شورایاری ها اگرچه سعی کرد ارتباط با رده های شهری و منطقه ای شورایاری ها را در قالب تشکیل منظم جلسات 22 نفره دبیر دبیران شورایاری ها، رسمیت بخشی وقدرت بخشی بیشتر به فعالیت آنها از طریق اصلاح آیین‌نامه شرح وظایف و اختیارات هیئت رئیسه مناطق وبر گزاری نشست های فصلی با دبیران 352 شورایاری محله ونشست های آموزشی، ترویجی، حضور دبیران شورایاری ها در صحن علنی شورا و... بیشتر کند، اما دستور کار این نشست ها بخصوص دستور کار نشست های دبیر دبیران بیشتر به سمت موضوع مدیریت محله سوق داده شد وعملا ستاد ودبیر خانه آن بیش از آنچه که در آیین نامه پیش بینی شده بودبخصوص در موضوعاتی مانند انتخابات امنا محلات ورسیدگی به عزل و نصب مدیران محلات بخصوص در فاصله سال‌های 1394 تا 1396 که مصادف شده بود با کم تحرکی و کم رونق دبیرخانه ستاد مدیریت محله، ورود پیدا کرد واین تفاوت برداشت ها در حدود اختیارات دوستاد، حتی منجر به بروز اختلافات و اصطکاک هایی در مقطعی بین ستاد هماهنگی شورایاری هاومعاونت فرهنگی و اجتماعی وقت شهرداری تهران شد.
اقدام دیگر دوره چهارم در مورد تشکیلات داخلی شورایاری ها، تصویب آیین‌نامه تشکیل گروه مشاوران ستاد، همچنین تصویب آیین‌نامه تشکیل 10 کارگروه تخصصی شورایاری ها و دعوت به عضویت وتشکیل جلسات داخلی این کارگروه ها وانتخاب هیئت رئیسه آنها بود. 
 به موجب آیین‌نامه های اشاره شده، دبیران منتخب کارگروه های مرکزی 10 گانه بطور اتوماتیک وار به عضویت جمع 17 نفره گروه مشاوران ستاد هماهنگی شورایاری ها بعنوان یک مجموعه تصمیم ساز این ستاد منصوب می شدند، این کارگروه‌ها موظف به عضوگیری، تشکیل جلسات و پیشبرد وظایف محوله بودند،اگر چه تلاش‌هایی برای این کار صورت گرفت واگرچه اصل این اقدام می توانست فاصله بین ستاد وشورایاری ها را بخصوص در اتخاذ تصمیمات کارشناسی کمتر کنداما بنا به دلایلی که شاید بخشی از این دلایل هنوز هم پابرجا و حتی تشدید هم شده باشد، این کارگروه ها علیرغم همراهی ستاد، در گسترش عضوگیری تا سطحی که آیین‌نامه مربوطه پیش بینی کرده بود(حداقل 50نفر برای هر کارگروه) وتوسعه آن در سطح مناطق، توفیق چندانی بدست نیاوردند. 

در مجموع در دوره چهارم اگر چه به کمیت کار سطح شهری تشکیلات شورایاری ها وتا حدودی سطح منطقه ای آن رونق بیشتری داده شد، اما تحول قابل توجهی در کیفیت کار این سطوح، به دلایلی از جمله عدم آنچه که باید بعنوان مطلوب کیفی انتخابات شورایاری ها حاصل می شد، ایجاد نشد.

دوسال آخر فعالیت شورایاری های دوره چهارم مصادف شدبا آغاز به کار وفعالیت شورای اسلامی دوره پنجم، با ترکیبی کاملا یکدست با پشتوانه رای مردمی بالا و با طرح شعارها و وعده‌های جذاب از جمله تقویت نهادهای مردمی، شورایاری ها و تاکید بر مشارکت شهروندان. 

 با توجه به ماهیت اصلاح طلبی، همچنین نوع شعارهای مطرح شده در زمان انتخابات شورا، بخصوص باعنایت به اینکه نطفه نهاد شورایاری در دوره اول شورای اسلامی شهر تهران با ماهیت اصلاح طلبی بسته شده بود، تقریبا همگان واز جمله خود اعضای شورایاری ها این تصور وانتظار را داشتند که حوزه شورایاری ها در صدر برنامه ها وکانون توجه عملی مدیریت شهری دوره پنجم، قرار گیرد، انتظاری که با توجه به روندی که حداقل تا الان در این حوزه طی شده، چندان رنگ تحقق به خود نگرفته است وعملا مسیری طی شده است که منجر به استحکام و تقویت این نهاد و رفع مشکلات و معضلات فراوان فراروی آن نشده است. 

برای اثبات این قضاوت ادله های فراوانی هست که ما البته در اینجا به مواردی که بیشتر مرتبط با موضوع یادداشت که تشکیلات داخلی شورایاری هاست اشاره می کنیم :

پس از آنکه درصحن علنی شورای اسلامی شهر تهران، 7عضو ستاد هماهنگی شورایاری ها با رقابت نسبتا شدیدی که بین برخی اعضا بود, انتخاب شدند، مشخص شد که نمایندگان حزب اتحاد ملت بیشترین انگیزه را برای حضور در این ستاد دارند، برای رای آوری برنامه ریزی کرده و موفق هم شدند.به نحوی که 4 نفر از آنها بعنوان اعضای ستاد انتخاب شدند. این انگیزه، خود را بیشتر در زمان انتخابات هیئت رئیسه ستاد هماهنگی شورایاری ها نشان داد، اگرچه در انتخاب رئیس، علیرغم مخالفت و مقاومت زیاد اسما موفق نشدند اما در عمل کنترل ستاد هماهنگی شورایاری ها و امور اجرایی آن را بدست گرفتند. 

بعدها این شکاف در انتخاب دبیر ستاد، خود نمایی بیشتری کرد، آنجا که علیرغم صراحت اساسنامه وقت شورایاری هامبنی بر انتخاب دبیر بامعرفی رئیس ستاد وانتخاب و تایید اعضای ستاد، امادر جلسات به نتیجه نرسیدند و با نفرات معرفی شده رئیس ستاد مخالفت شد و ستاد فاقد دبیر اجرایی شد ونهایتا به چیزی تحت عنوان "هیئت اجرایی مرکب از نمایندگان هرکدام از اعضای ستاد زیر نظرنایب رئیس ستاد، تن دادند و عملاً کاراجرایی، اداری ومالی ستاد از دست رئیس خارج و به اسمی بسنده شد ودر بهترین حالت، دو مدیریتی در راس ستادی که خود باید تجلی انسجام وهماهنگی باشد،  ایجاد شد. 

تداوم این روند با نامه استعفای رئیس ستاد به ریاست شورا، خود را نشان داد، استعفایی که تا این لحظه، نه   ازسوی مستعفی،، بصورت رسمی صرف نظر گردید و نه توسط رئیس شورا و مجموعه شورا مورد طرح و رسیدگی قرار گرفت واین تعارض اداری و قانونی به همین شکل باقی ماند و در عمل فرصت وانرژی تدبیر مطلوب و کار موثر برای ساماندهی امور شورایاری ها را در همین ابتدای کار شورای شهر دوره پنجم گرفت.

امواج منفی این مسائل داخلی ستاد، خودرا در بین مجموعه شورایاری ها  نشان داد.بلا تکلیفی هایی که در برگزاری جلسات دبیران شورایاری ها ایجاد شد، از هم پاشیدن گروه مشاوران ستاد هماهنگی شورایاری ها که برای اولین بار در دوره چهارم شورا در قالب آیین‌نامه مدون ومصوب از حالت سلیقه ای  خارج شده بود و انتخاب هیئت رئیسه آن کاملا بر اساس آیین نامه مذکور ودموکراتیک و بدون دخالت رئیس ستاد صورت گرفته بود، بعد از آن بلاتکلیفی کارگروه های عضو گروه مشاوران، تعطیل شدن حضور دبیران شورایاری ها در صحن علنی شورا(اتفاقی که تا این لحظه نیز ادامه دارد) تشدید سیاه نمایی ها درمورد شورایاری ها به بهانه فساد در آنها که با انتشار فایل صوتی شهردار اول منتخب شورای دوره پنجم، صورت گسترده تری به خود گرفت و موجی منفی را علیه نهاد شورایاری ها، به راه انداختو کمترین بازتاب آن، کم رمق و کم رونق شدن ارتباط و تعامل و همکاری شهرداری های مناطق ونواحی باشورایاری ها بود، به چالش کشیدن اصل وجود هیئت رئیسه مناطق و.... نمونه هایی از آثار و دلایل این امواج منفی بود. 

   
  

اضافه نمودن به: Share/Save/Bookmark

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
   اخبار ایران و جهان  
  استقبال بی‌نظیر از اجرای شهریور ۹۸ ارکستر سفیدکوب مطابق انتظار ما بود

  سارق اطلاعات کارت‌های بانکی شهروندان دستگیر شد

  لایحه تامین امنیت زنان تا نیمه شهریور از دستگاه قضایی به دولت می‌رود

  پشت‌پرده سرقت خودروهای لوکس توسط دختر پولدار

  سکه به ۴ میلیون و ۴۵ هزار تومان رسید

  تداوم هوای گرم در بیشتر نقاط کشور

  اعترافات یک قاتل / قتل همسر بخاطر پول

  جزئیات جلسه غیرعلنی مجلس درباره قیمت بنزین از زبان لاریجانی

  چرا ماکارونی و خرما گران شد؟

  اسامی پربارش‌ترین استان‌ها طی دو روز آینده

 
 
 
::  پیوندها ::  نسخه تلکس
© شهردارآنلاین 1392
info@shahrdaronline.com
پشتیبانی توسط: خبرافزار
  خبر فوری: بازدید سرزده شهردار تهران از محل احداث ساختمان پلاسکو