شهردارآنلاین
 خانه    درباره ما    ارتباط با ما    ارسال خبر و یادداشت  
یکشنبه، 27 مرداد 1398 - 06:47   
  سرخط اخبار:  
 
   شورای شهر  

  رابطین خبری تولید کننده محتوای فاخر خبری حوزه خود هستند


  هیچ فعالیت محرمانه‌ای در شهرداری تهران نداریم


  رای شهروندان به «تهرانی برای همه»


  بازدید رئیس شورای اسلامی شهر تهران از روند احداث پارکینگ طبقاتی امیرکبیر


  در جلسه نهاد ریاست جمهوری با حضور شهردار و رئیس شورای شهر تهران چه گذشت؟


  بررسی اجاره‌های ۳۰ میلیون تومانی پیاده‌رو خیابان سی‌تیر روی میز شورای شهر تهران


  بازنگری در قانون شوراها


  معاونت‌های شهرسازی شهرداری‌ها کانون دورزدن قانون شده‌اند


  لزوم مشارکت شورایاران و شهرداری در تصمیم‌گیری برای اجرای پروژه‌ها در محلات/شورایاران دیده‌بان احقاق حق محلات هستند


  لزوم دعوت از نخبگان و سرشناسان محلات برای شرکت در انتخابات شورایاری‌ها


- اندازه متن: + -  کد خبر: 60052صفحه نخست » فنی و عمرانیپنجشنبه، 4 بهمن 1397 - 02:12
انتظار معجزه از تیم بی ستاره در 9 دقیقه آخر !
شهردارآنلاین: زمان‌های وقت تلف کردن آن بی بته ها (بازیکنان تیم مقابل) هم که کسر از رقم، فوقش 10 دقیقه برای برگرداندن بازی وقت داریم.
  

شهرام فرهنگی روزنامه‌نگار
عرق از پیشانی سرد روی سنگ می‌ریزد. تیم مورد علاقه‌ام فقط یک گل برای برگرداندن بازی کم دارد و فقط و تنها فقط 9 دقیقه تا پایان بازی مانده. می‌گویند ریاضی زبان طبیعت است؛ ریاضی در ذهن به کار می‌افتد: گیریم که داورِ بی معرفت  این بازی 4 دقیقه هم وقت اضافه بگیرد. زمان‌های وقت تلف کردن آن بی بته ها (بازیکنان تیم مقابل) هم که کسر از رقم، فوقش 10 دقیقه برای برگرداندن بازی وقت داریم. فحش‌های خاردار و ضربان قلب روی «یک عالم دور بر دقیقه» که احتمالاً فشار غیرقابل تحملی است برای بدنی که چندان هم با خواب سروکاری ندارد؛ عرق از پیشانی سرد قطره قطره قطره روی سنگ، زیرپا می‌پاشد.
فوتبال بدون تردید نوعی جادو است. مثل یک حقه شعبده بازی، از کمبودهای آدم در درک واقعیت بیرون از خودش بهره می‌گیرد و بیننده‌هایش را در خلسه فرومی‌برد. فرایندی شبیه به آنچه در هیپنوتیزم رخ می‌دهد؛ آدم انگار هذیان می‌بیند... از تیم بی‌ستاره‌ات انتظار‌داری منتخب ستاره‌های جهان را در بازی برگشت سه هیچ شکست دهد و با جبران شکست خانگی دور رفت، در خانه قهرمان جهان جشن رفتن به مرحله بعد برپا کند. فوتبال را چه دیدی؟ شاید هم شد. حتی چهره‌ها هم در این جادو پوست می‌اندازند و پس از سال‌ها لولیدن در موج نفرت هواداران تیم رقیب، تبدیل به فرشته‌هایی می‌شوند که به تیم موردعلاقه ما پیوسته‌اند! بازیکن‌هایی را به خاطر می‌آوریم که به جرم عبور دادن توپ از خط دروازه تیم‌مان از سوی سکوها هو شدند یا آماج فحش‌های خاردار قرار گرفتند ولی بعد قلب‌های‌مان را تسخیر کردند چون پیراهن عوض کردند و به رنگی درآمدند که می ستودیم. همین چند سال پیش وقتی رضا عنایتی از زمین و هوا و شوت و تک به تک برای استقلال گل می‌زد، یکی از هواداران این تیم این طور تعریفش می‌کرد: این رضا عنایتی با همین قیافه‌ای که دارد وقتی برای استقلال گل می‌زند برای من از فرانچسکو توتی زیباتر است.
درگیر نشدن با چنین دنیای شگفت‌انگیزی ناممکن به نظرمی‌رسد. احتمالاً لازم نیست برای آدم‌های آشنا به فوتبال دوباره از آن توضیح‌های حمیدرضا صدری بیاوریم‌که:آه فوتبال... می‌دانید، فوتبال یک معجزه است... تصور کنید، تصور کنید... مثلاً آن فینال بیادماندنی مونیخ در آن شب رؤیایی که یوهان کرویف بزرگ به‌عنوان اسطوره هلندی‌ها بازوبند را بسته بود... آن پرتره‌ای که جان شلبی عکاس انگلیسی که البته اصلیتی ایرلندی داشت از او ثبت کرد. این پسرک موسرخ آن شب تصویری از کرویف هلندی شکار کرد که بعدها در موزه تاریخ فوتبال واسکودوگاما به‌عنوان عکس تاریخ فوتبال ثبت شد. این معجزه... به هرحال می‌دانید، فوتبال دلایل زیادی رو می‌کند که بپذیریم شبیه به معجزه است.
فوتبال ضد طبیعت رفتار می‌کند، ریاضی را دور می‌زند، شگفتی خلق می‌کند. آدم ممکن است شب عروسی به جای عشق، قلبش برای تیم‌اش بتپد که همان شب با «پشت تپه گچستان» در جام حذفی بازی دارد. ممکن است زشت‌ترین بازیکن جهان را فقط به خاطر پاهایش بسیار هم زیبا ببیند. در لایه‌های متعصب‌تر، حتی به پاهای‌شان می‌افتند، بازیکن‌ها را می‌پرستند. برایشان می‌میرند، نفس‌شان بند می‌آید، جدی جدی قلب‌شان از کار می‌افتد و همان‌طور که عرق سرد از پیشانی‌شان بر سنگ می‌ریزد، هاله‌ای از جهان هستی می‌بینند. این، آن، ما، آنها... دوست و دشمن، فحش و آب دهان، سنگ و مشت و از این دست رفتارها هم از در هسته مرکزی بیماران مبتلا به فوتبال خیلی اتفاق می‌افتد.
مهم نیست چطور، فوتبال قابلیت تسخیر همه آدم‌ها از همه نژادها را دارد. بعضی از طریق دوستان، بعضی‌ها به‌صورت موروثی، عده‌ای از بس در کودکی، تنهایی با توپ بازی کرده بودند، گروهی همین طوری و به هرحال هرکس به نوعی به فوتبال مبتلا می‌شود. بعد از آن همه در دو راهی‌های انتخاب گیر می‌افتند. فوتبال آدم‌ها را متعصب و بی‌منطق می‌کند. این یا آن؟ بارسا یا رئال، کریس رونالدو و لئو مسی؟ بوکا یا ریور؟ قرمز یا آبی؟ بیماری فوتبال با انتخاب‌ها پیشرفت می‌کند و قدرت تشخیص درست را از آدم می‌گیرد. فرقی هم نمی‌کند به کدام طرف بپیچی؛ همه جا تعصب بیداد می‌کند. به حدی که پس از انتخاب بسرعت کور می‌شوی. قدرت تشخصی‌ات را از دست می‌دهی. زشت را زیبا، بد را خوب، بهتر را بدتر و... اغلب دنیا را اشتباهی می‌بینی. شاید جادو همین باشد که ما با فوتبال دنیا را طور دیگری می‌بینیم؛ پرده‌ای شبیه به واقعیت یا واقعیتی دستکاری شده که ذهن آن را به‌عنوان واقعیت می‌پذیرد. بیماری که به این مرحله می‌رسد، فوتبال بسیار شبیه رفتارهایی باستانی می‌شود که آموزگار مارکوس اورلیوس (امپراطور روم و فیلسوف رواقی) او را از دلمشغولی به آنها برحذر می‌داشت. او در میان سال‌های 170 تا 180 میلادی در کتاب تأملات نوشت: آموزگارم مرا از طرفداری از سبز یا آبی در مسابقات ارابه‌رانی، یا سبک یا سنگین در مبارزات گلادیاتوری برحذر داشت./ ایران 

   
  

اضافه نمودن به: Share/Save/Bookmark

نظر شما:
نام:
پست الکترونیکی:
نظر
 
  کد امنیتی:
 
   اخبار ایران و جهان  
  پشت‌پرده سرقت خودروهای لوکس توسط دختر پولدار

  سکه به ۴ میلیون و ۴۵ هزار تومان رسید

  تداوم هوای گرم در بیشتر نقاط کشور

  اعترافات یک قاتل / قتل همسر بخاطر پول

  جزئیات جلسه غیرعلنی مجلس درباره قیمت بنزین از زبان لاریجانی

  چرا ماکارونی و خرما گران شد؟

  اسامی پربارش‌ترین استان‌ها طی دو روز آینده

  حناچی: اربعین امسال پرشورتر از سال‌های گذشته خدمت می‌کنیم

  چرا سوسنگرد زیر آب نرفت؟

  "هامون" کمی بهبود یافت

 
 
 
::  پیوندها ::  نسخه تلکس
© شهردارآنلاین 1392
info@shahrdaronline.com
پشتیبانی توسط: خبرافزار
  خبر فوری: بازدید سرزده شهردار تهران از محل احداث ساختمان پلاسکو