شهردارآنلاين :: پايگاه جامع خبري مديريت شهري : ويلانشين‌هاي فقير تهران
چهارشنبه، 26 دی 1397 - 01:44 کد خبر:59451
شهردارآنلاين: چيزي حدود 7 تا 6‌درصد خانه‌هاي ويلايي تهران در منطقه تهرانپارس قرار دارند. 2 تا3‌درصد در ونك و مابقي در مناطق جنوبي و شمال شهر تهران توزيع شده‌اند.


در تهراني كه به تسخير آپارتمان‌نشين‌ها درآمده است حالا كمتر از 20‌درصد شهروندان همچنان ويلانشين مانده‌اند. فردين يزداني، مدير طرح جامع مسكن به «شهروند» مي‌گويد چيزي حدود 80‌درصد تهراني‌ها آپارتمان‌نشين هستند و مصطفي قلي خسروي، عضو هيأت‌مديره اتحاديه املاك كشور هم با تأييد اين موضوع به «شهروند» مي‌گويد كه حدود 65‌درصد تهراني‌ها آپارتمان‌نشين هستند، 15‌درصد مردم تهران به برج نشيني روي آورده‌اند و بقيه همچنان در خانه‌هاي ويلايي زندگي مي‌كنند. او البته توضيح مي‌دهد كه ويلانشين‌هاي واقعي يعني كساني كه در خانه‌هاي ويلايي لوكس زندگي مي‌كنند كمتر از 5‌درصد مردم تهران هستند، اما بقيه ويلانشين‌ها معمولا افراد ساكن خانه‌هاي كلنگي و ساكنان بافت فرسوده هستند كه توان مالي نوسازي خانه خود را ندارند.

خسروي توضيح مي‌دهد كه چيزي حدود 7 تا 6‌درصد خانه‌هاي ويلايي تهران در منطقه تهرانپارس قرار دارند. 2 تا3‌درصد در ونك و مابقي در مناطق جنوبي و شمال شهر تهران توزيع شده‌اند.  او البته تأكيد مي‌كند كه ويلانشين‌هاي لاكچري معمولا مناطق حومه تهران مانند پرديس و پرند را انتخاب مي‌كنند تا در محيط خوش آب و هواتري سكونت كنند.
جالب است بدانيد بنا به گفته خسروي، حالا با  وجود كمبود زمين و خانه كلنگي در تهران، بسياري از تهراني‌ها آپارتمان‌هاي كم طبقه و كم واحد را تخريب مي‌كنند و به جاي آن برج‌هاي بلند مي‌سازند. اين موضوع به‌ويژه با جهش قيمت مسكن در تهران تشديد و ساخت برج سودآور شده است.
نيمي از ايراني‌ها ويلانشين هستند
چيزي حدود نيمي از ايراني‌ها آپارتمان‌نشين شده‌اند.  براساس آخرين گزارش، مركز آمار ايران تعداد خانوارهاي ساكن در شهرهاي كشور را ۱۸.۱۲‌ميليون خانوار اعلام كرد كه از اين تعداد ۹.۹۷‌ميليون خانوار در واحدهاي مسكوني غيرآپارتماني يا همان ويلايي زندگي مي‌كنند.
تعداد آپارتمان‌هاي شهر‌هاي بزرگ كم نيستند. بخصوص با افزايش روز افزون شهرنشيني بر تعداد آپارتمان‌هاي شهري افزوده شده و شايد همين موضوع موجب افزايش قيمت آپارتمان و گراني زمين شده است. با اين وجود نزديك به 10‌ميليون خانواده ايراني در خانه‌هاي ويلايي زندگي مي‌كنند.  مركز آمار ايران براي توضيح اين سهم از عبارت «آپارتمان» و «غير آپارتمان» بهره برده است، اما در ادبيات رايج و متداول، مردم به واحدهاي غيرآپارتماني، «ويلايي» مي‌گويند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد 8‌ميليون و 975‌هزار و 135 واحد آپارتماني در كشور وجود دارد كه سهم آن 39.9‌درصد از كل واحدهاي مسكوني كشور است. به اين ترتيب شمار واحدهاي غيرآپارتماني 13‌ميليون و 854‌هزار و 850 واحد برآورد شده است. سهم غيرآپارتماني‌ها يا ويلايي‌ها از كل واحدهاي كشور به 60.7‌درصد مي‌رسد.
يك سوم ايراني‌ها ساكن خانه‌هاي نقلي
حدود 30‌درصد يا يك سوم مردم ايران در خانه‌هاي نقلي زير 75متر زندگي مي‌كنند. بررسي‌ها نشان مي‌دهد نزديك به 30‌درصد از واحدهاي مسكوني در ايران كمتر از 75 متر مساحت دارند. در اين ميان سهم واحدهاي مسكوني 50 تا 75 متري از كل واحدهاي مسكوني 21.7‌درصد و سهم واحدهاي مسكوني كمتر از 50 متر اندكي بيش از 9‌درصد است.
جالب است بدانيد كه بر اساس اعلام مركز آمار ايران تهراني‌ها، البرزي‌ها، قمي‌ها و مردم آذربايجان ‌شرقي بيشتر از بقيه استان‌ها به آپارتمان‌نشيني روي آورده‌اند.
زمين مي‌دهيم، هوا مي‌خريم!
«گراني زمين يكي از مهمترين دلايل آپارتمان‌نشيني است.» اين  جمله را فردين يزداني، مدير طرح جامع مسكن به «شهروند» مي‌گويد و در ادامه توضيح مي‌دهد: «گراني زمين و افزايش جمعيت كلانشهرها دليل عمده براي آپارتمان‌نشيني است. بيگدلي  هم بر اين موضوع صحه مي‌گذارد و  قدرت خريد پايين قشر ضعيف جامعه را عامل اين موضوع مي‌داند  و مي‌گويد: «يكي از دلايلي كه مردم تغيير رويه و سبك زندگي نمي‌دهند، آن است كه نمي‌دانند كجا بايد زندگي كنند؛ چرا كه الگوبرداري درستي از ساخت‌وساز براي ما وجود ندارد؛ به همين جهت برخي از مردم كه توانايي خريد خانه ويلايي ندارند به زندگي آپارتماني روي مي‌آورند.»
معمولا كساني كه در خانه‌هاي ويلايي زندگي مي‌كنند، استدلال خاصي از زندگي در خانه‌هاي آپارتماني دارند و مي‌گويند:    «زمين نمي‌فروشيم، هوا بخريم» اما با نگاهي به شرايط اقتصادي متوجه اين مقوله مي‌شويم كه بسياري بر طبقات خانه ويلايي خود اضافه مي‌كنند؛ زيرا اين موضوع با افزايش چشمگير قيمت مسكن صرفه اقتصادي پيدا كرده است. يزداني ضمن تأييد اين موضوع در اين زمينه توضيح  مي‌دهد: «با توجه به اين‌كه قيمت زمين در سراسر كشور افزايش پيدا كرده است، صاحبان ملك سعي مي‌كنند كه خانه‌هاي خود را به صورت آپارتماني و چندطبقه درست كنند؛ به ‌عنوان مثال در شهر‌هايي كه تمام خانه‌هاي آن ويلايي بود، اكنون خانه ويلايي دو طبقه شده و آپارتمان دو طبقه  به 5 طبقه تغيير پيدا كرده است.» اما سوالي كه وجود دارد آن است ‌كه آيا ممكن است فردي آپارتمان خود را به خانه‌اي ويلايي تبديل كند؟ مدير طرح جامع مسكن در اين زمينه معتقد است: «اين موضوع امري بديهي است؛ چرا كه در يك پلاك خانه اگر آپارتمان‌سازي شود، كاربري اقتصادي بيشتري دارد؛ در صورتي كه براي ساخت ملك ويلايي اين‌گونه نيست و صرفه اقتصادي ندارد. همچنين بايد در نظر داشت كه آمار و ارقام هم بيانگر آن است كه آپارتمان‌نشيني نسبت به سال‌هاي گذشته رواج بيشتري پيدا كرده است.»
هزينه عوارض و تراكم شهري تهران
بيشتر از شانزه‌ليزه پاريس
تهران و كلانشهر‌هاي ديگر را «شهر بي قوراه» مي‌گويند؛ چرا كه  از يك‌دستي كافي برخوردار نيست. بيگدلي هم در اين زمينه مي‌گويد: «متاسفانه نظام جامع و اصولي شهرسازي وجود ندارد؛ به همين جهت مشخص نيست كه معماري حاكم بر شهر‌هاي ما اسلامي، شرقي و يا سنتي است!» او در ادامه توضيح مي‌دهد: «با نگاهي به ساختمان‌سازي كه در كشور وجود دارد، به اين نتيجه مي‌رسيم كه ساخت‌وساز بر اساس الگوهاي غربي است؛ اما هيچ سنخيتي با آنها وجود ندارد زيرا در كشور‌هاي غربي هيچ يك از ساختمان‌ها به يكديگر نچسبيده‌اند و همه موارد چون آب‌وبرق فضاي سبز و... رعايت شده است. اما در كشور ما چنين مقولاتي مورد توجه قرار نمي‌گيرد و تنها الگوبرداري نادرستي از اين موضوع داريم و همچنان رويه‌اي كه از گذشته باب بوده در نظر داريم و خود را به روز نمي‌كنيم.» رئيس كانون سراسري انبوه‌سازان ضمن انتقاد از عملكرد نا‌بسامان سازمان راه‌وشهرسازي در اين زمينه يادآور مي‌شود: «البته سازمان راه‌وشهرسازي بايد به اين مسأله ورود پيدا كند و براي اين موضوع تدبيري در نظر گرفته شود؛ چرا كه لشكري عظيم از مهندسان در راه‌و‌شهرسازي  حضور دارند كه به چنين مقولاتي بي‌توجه مانده‌اند. همچنين بايد در نظر داشت نوآوري يكي از مقولات حايز اهميت در شهرسازي است و براي ايجاد سبك زندگي صحيح به يك نظام كارآمد نيازمنديم؛ زيرا نظام معماري ما  از كارآمدي كافي برخوردار نيست و نياز به يك تحول اساسي دارد. با نگاهي به كشور‌هاي توسعه‌يافته متوجه اين امر مهم مي‌شويم كه در كشور‌هاي توسعه‌يافته هزينه‌هاي شهر بر اساس خدمات است و نه تراكم و عوارض. به همين جهت بايد راه‌هاي جايگزيني وجود داشته باشد تا هزينه‌هاي شهري از آن طريق تأمين شود و درواقع از توليد‌كننده حمايت كنيم. نه آن‌كه هزينه تراكم و عوارض در خيابان انقلاب در هر مترمربع حدود 5 برابر شانزه‌ليزه پاريس باشد.»/ شهروند