شهردارآنلاين :: پايگاه جامع خبري مديريت شهري : جامعه ما در حال گذار از استبداد مطلق است
سه شنبه، 25 اردیبهشت 1397 - 08:30 کد خبر:51964
شهردارآنلاين: هرچه اعضاي شوراي شهري كه همه آنها اصلاح‌طلب هستند با يكديگر هماهنگ و منسجم هستند و منافع شهر را بر منافع حزبي ترجيح مي‌دهند ولي عده‌اي كه زماني ليدرهاي جريان اصلاحات بودند آنها را به سخره مي‌گيرند و در مورد شورايي كه با راي بالا و چشمگير وارد بهشت شده‌اند مي‌گويند فعاليت شوراي شهر بچه بازي است .

سياوش پورعلي-قبل از انتخاب شهردار جديد تهران برخي از شخصيت‌ها مانند عباس عبدي و محمد عطريانفر كه جزو معرفترين چهره‌هاي جبهه اصلاحات قلمداد مي‌شوند به نوعي راي مردم را ناديده گرفتند و فعاليت شوراي شهر تهران را بچه‌بازي خواندند و گفتند كه شوراي شهر تهران صلاحيت انتخاب شهردار را ندارد و بايد به آنها كمك شود. چنين واكنش‌هايي مي‌تواند باعث دلسرد شدن مردمي شود كه در انتخابات 29 ارديبهشت 96 شركت كردند و به ليستي راي دادند كه همه اين نفرات كه حالا منتقد شوراي شهر شده‌اند آن را تاييد كرده بودند. نبايد فراموش كنيم مردم ايران بارها از انتخابات دلسرد شده‌اند و در آن شرايط افرادي با راي‌هاي پايين 300 هزار عدد وارد پارلمان شهري پايتخت شده بودند و اتفاقاتي همچون ظهور احمدي‌نژاد و مديرت پر انتقاد محمدباقر قاليباف به ميان آمد و باعث شد پايتخت ايران با مشكلاتي نظير آسيب‎‌هاي اجتماعي، ترافيك، آلودگي هوا و ... دست به گريبان باشد. پس چنين بر مي‌آيد كه نبايد به دليل خواسته‌هاي حزبي و شخصي شهروندان را از ليستي كه اميد نام دارد دلسرد كرد. محمدجواد حق‌شناس، عضو حزب اعتماد ملي كه گزينه آنها اكنون به‌عنوان شهردار تهران انتخاب شده است، در جواب اين انتقادها مي‌گويد: «ايران در مرحله گذار از استبداد مطلق است و براي گذشتن از اين نوع ديدگاه‌هاست كه برخي مي‌خواهند حرف فقط حرف خودشان باشد. بايد در انتظار گذشت زمان بمانيم.»

در ادامه اين مقدمه گفت‌وگويي با محمدجواد حق‌شناس، عضو شوراي شهر تهران انجام داده‌ايم كه مي‌خوانيد.

-نامزدي كه حزب اعتماد ملي براي شهرداري تهران معرفي كرده بود با اجماع اصلاح طلبان شهردار شد. اين اجماع چگونه صورت گرفت؟

«حداقل كاري كه شورا مي‌توانست بكند انجام تعهداتش به راي مردم بوده و هست. بايد تاكيد كنم كه اعضاي شوراي شهر نمي‌توانند هيچ ملاحظه‌اي در مقابل اعتماد و خواست مردم داشته باشند. زيرا نمايندگان شوراي شهر در جايگاهي كه قرار گرفته‌اند هيچ پشتوانه‌اي جز آراي ميليوني مردم ندارند. مسيري كه ما در حال پيمودن آن هستيم خواست مردم است و قانون به‌عنوان چتر و بستر فعاليت‌هاي ما است كه تخطي از آن جايز نيست. انتخاب شهردار جديد تهران هم در همين راستا بوده است.»

انتخاب شهردار تهران چه حساسيت‌هايي داشت و شهردار چه وظايفي دارد؟

«انتخاب شهردار تهران انتخاب يك مدير بلندپايه‌اي است كه فعاليت او بايد براي تحقق خواسته‌هاي مردم كه براي آن برنامه و بودجه‌ تصويب شده مطابقت داشته باشد. شهردار پايتخت بايد بتواند بين دو حوزه شهرداري و شوراي شهر تعامل برقرار كند و امكاناتي كه در داخل شهرداري وجود دارد را در اختيار شهروندان قرار بدهند. فعاليت شورا و شهرداري نهايتا تنها با يك هدف صورت مي‌گيرد و آن هم افزايش رضايت‌مندي شهروندان است. در برنامه‌اي كه محمدعلي افشاني به‌عنوان نامزد شهرداري تهران ارائه داد تاكيدش بر شهر زيست‌پذير و شهروند مشاركت‌پذير بود اين هدف كاملا در قاعده اصلاح‌طلبي حركت مي‌كند. اين پيام به‌نظر من با روند مجموعه شوراي شهر و شهرداري بيانگر آن است كه مي‌توانيم در چهار سال آينده شهرداري داشته باشيم كه بر اساس خواست مردم بتواند شهر را اداره كند.»

قبل از راي گيري انتخاب شهردار تهران برخي مانند عباس عبدي و محمد عطريانفر انتقادات تندي از شوراي شهر كرده بودند و اشاره داشتند به اينكه شوراي شهر فعاليت‌ش بچه‌بازي است و حتي از سيد محمد خاتمي خواسته بودند كه براي انتخاب شهردار آينده بيايد و به شوراي شهر كمك كند! آيا اين ليست 21 نفره مورد تاييد اين دونفر و خاتمي نبود كه اكنون چنين واكنش‌هايي انجام مي‌دهند؟

«شوراي شهر 21 عضو دارد كه شايد برخي از چهره‌هاي شورا جوان باشند و نسبت به پدرخوانده‌هايي كه از بيرون به شورا نگاه مي‌كنند سوابق‌شان كمتر باشد. با تمام اين حرف و حديث‌ها اين شورا نشان داد كه از يك خرد جمعي مطمئن و قابل اتكا برخوردار است و قدرت تصميم‌گيري، بدون تكيه بر اسامي كه خارج از شورا هستند را دارند و هيچ ‌وقت تسليم خورده فرمايشات پدرخوانده‌ها نخواهند شد.»

اين پدرخوانده‌ها چگونه بايد عمل كنند؟

«قواعد دموكراتيك و قوانين مربوط به حقوق شهروندي به آنها حكم مي‌كند كه با احترام با شوراي شهر سخن بگويند و حتي اگر مخالف تصميمات اعضا هستند به آنها احترام بگذارند اين درست نيست كه تصميمات شوراي شهر را در انتخاب گزينه‌ها زير سوال ببرند و اين گزينه‌ها را شايسته اداره شهر ندانند و تركيب آنها را تركيب غيرواقعي تلقي كنند. عملكرد شوراي شهر نشان داد كه در حركت جمعي با وجود اينكه برخي اختلاف سليقه‌ها وجود دارد در سطح تصميم‌گيري وفادار به راي مردم هستند و بر اساس منافع كلان تصميم مي‌گيرند.»

-در برهه‌ سياسي و اجتماعي و حتي تاريخي كه ما در آن حضور داريم و با رفتاري كه جريانات رقيب اصلاحات و ساير نهادها با اصلاح‌طلبان دارند آيا اين متلك پراني‌ها و حاشيه‌سازي‌ها به نفع جريان اصلاحات خواهد بود؟

« قبل از ورود به اين بحث بايد بدانيم كه جامعه ما در حال گذار از فضاي استبداد مطلق به سمت يك  فضاي دموكراسي و مدني است، اين گذار در غرب 300 سال طول كشيد تا به نقطه مطلوبي كه اكنون در آن قرار دارد برسد، اما آغاز جريان مبتني بر دموكراسي و مدني‌خواهي در ايران از دوران مشروطه آغاز شد و هنوز 115 سال بيشتر از آن نگذشته است و همچنين از دومين گام كه انقلاب 57 بود نزديك به 40 سال مي‌گذرد. در برخي از باورها به نظر مي‌رسد كه آن خوي و خوي استبدادي و نگاه بالا به پايين همچنان در خون ما و در ژنتيك رخنه كرده است. هنوز ما در خانواده‌هاي خود نسبت به فرزندان رفتار درستي نداريم، يك معلم هنوز نمي‌داند نوع رفتار درست با دانش‌آموزان چگونه بايد باشد، يك مدير جزء هنوز نمي‌داند با كارمندان خود چگونه درست رفتار كند و حتي يك راننده تاكسي نمي‌داند حقوق مسافراني كه در ماشين‌ش نشسته‌اند چيست.»

اكنون ما بايد چه كنيم؟

«ما براي گذر اين ژن استبدادي نياز به زمان داريم. احترام به نمايندگان پارلمان شهري در تمام جهان محفوظ است، ما بايد بپذيريم فردي كه مدير باتجربه و توانمندي است و امتحان خود پس داده و براي شهر خود تصميم مي‌گيرد قبل از هرچيز يك شهروند است. شوراي شهري كه بيش از 26 ميليون راي در سبدش قرار دارد بايد محترم باشند و با احترام به اين جمع بايد تصميمات آنها را پذيرفت حتي اگر اين تصميمات با نظر من نوعي در تضاد باشد. ما بايد ياد بگيريم كه بزرگي اين نيست كه نظر خودمان را نظر نهايي و حاكم بدانيم و بخواهيم كه همه با من همراه شوند و بگوييم كه اگر كسي با نظر من همراهي نكرد نظرش قابل قبول نيست. نسل امروز ما اين موضوع را به خوبي تجربه مي‌كند و در آينده اين ژن استبدادي به سمت ژن شهروندي تغيير خواهد كرد.»