شهردارآنلاين :: پايگاه جامع خبري مديريت شهري : تئاتر موزيكال نياز جامعه ماست
جمعه، 8 دی 1396 - 11:43 کد خبر:46032

حضور مهناز افشار بر صحنه فراخي مانند صحنه تالار وحدت در نمايش «اليور توئيست»، به كارگرداني حسين پارسايي و هم‌بازي‌شدن با بازيگراني مانند آتيلا پسياني، نويد محمدزاده، هوتن شكيبا، داريوش موفق، سعيد چنگيزيان و... كه اصالتي تئاتري دارند، براي او و مخاطب تجربه متفاوتي را رقم مي‌زند. اين بازيگر كه بيشتر او را با نقش‌هاي سينمايي‌اش مي‌شناسيم، در اين نمايش موزيكال در نقش نانسي ظاهر مي‌شود. با او درباره اين تئاتر و نسبتش با تجربه‌هاي پيشين افشار گپ‌وگفت كرديم.

  به‌عنوان سوپراستار سينما، تجربه تئاتر و حضور روي صحنه براي شما چطور است؟ چه نسبتي هست بين بازي روي صحنه تئاتر و سينما؟

تجربه‌اي ناب؛ يعني در لحظه زندگي‌كردن مهم‌ترين حسي است كه اين شب‌ها تجربه مي‌كنم. نسبت آن خلق صحنه‌اي است كه همه براي آن آماده شديم و تفاوتش براي من فرصت جبران است كه در صحنه تئاتر اين فرصت نيست، پس واقعي زندگي مي‌كنم و خلق مي‌كنم و خلق مي‌شوم.

  پيش از اين تجارب تئاتري شما در سالن‌هاي بلك‌باكس اتفاق افتاده بود و اين‌بار با «اليور توئيست» بر صحنه‌اي مثل تالار وحدت نقش‌آفريني مي‌كنيد. براي شما حضور روي اين صحنه چطور است و چه حس‌وحالي دارد؟

حضور بر صحنه تالار وحدت، برايم مثل بهشت مي‌ماند؛ بهشتي كه مخاطبانش تو را با فاصله مي‌بينند و نفس‌به‌نفس با تو همراه‌اند.

بازي در يكي از متن‌هاي مهم ادبيات جهان؛ يعني «اليور توئيست» چه گيرايي‌اي براي شما دارد؟ تا چه حد اليور توئيست مي‌تواند در زمانه ما حرفي براي گفتن داشته باشد؟ ماجراي پسربچه‌اي يتيم و از طبقه فرودست در تقابل با دزدان و ‌دلالان عصر خودش؟

قطعا گيرايي زيادي دارد. اين متن آشنا بارها به تصوير كشيده شده؛ چه به شكل فيلم و چه تئاتر. به همين دليل اكثرا با اليور توئيست آشنا هستيم. در اين اجرا و اين ساختار، فضيلت متن، قرباني‌شدن آدم‌هاست در هر جايگاهي كه هستند و در نهايت اميدي است براي آيندگان.

تئاتر موزيكال در جامعه ما چه جايگاهي مي‌تواند داشته باشد؟ با توجه به اينكه خاستگاه اين نوع تئاتر به غرب برمي‌گردد، آيا اين ژانر در ايران اقبالي خواهد داشت و پس از اليور توئيست ادامه خواهد داشت؟

تئاتر موزيكال نياز جامعه ماست، براي آشنايي بيشتر با موسيقي، حركت و هماهنگي بين آنها. موسيقي و نمايش اينجا مكمل هم هستند. تفكيك آن به شكل اينكه غربي است خيلي مهم نيست، چون هر كاري كه خوب باشد و از آن استقبال شود و مخاطب را راضي كند، اين تفكيك‌ها را از اهميت خارج مي‌كند.

نظر شما درباره انتقاداتي كه به حضور بازيگران سينما و استارها در صحنه تئاتر مطرح است، چيست؟ فكر نمي‌كنيد تئاتر حوزه تخصصي و متفاوتي‌ است از سينما و سازوكار اقتصادي خاص خودش را دارد و شايد حضور بازيگران چهره به فروش آن كمك كند، اما تئاتر را از ذات خودش (كه هنر روشنفكري است) جدا مي‌كند؟

تفكيك روشنفكري و نگاه انحصاري نمي‌تواند مانع استقبال و توجه تماشاگر شود. هركسي كه هنر را تجربه و كار كرده، اجازه تجربه دارد و بعد از آزمون، تصميم بگيرد بماند يا خير. هنر تئاتر ارزش والايي دارد، پس با نگاه كوچك آن را سطحي نكنيم.

در نهايت حضور در تئاتري مثل اليور توئيست با دغدغه‌هاي اجتماعي شما مثلا حضور در كمپين «بدسرپرستي تنهاتر است» چه نسبتي دارد؟

من دنبال نسبت نيستم، هر كاري در جاي خودش ارزش گذاري مي‌شود و تلاش خودش را طلب مي‌كند. من در اين نمايش در اختيار كار هستم و در فعاليت اجتماعي در اختيار آن پويش. بدسرپرستي اين روزها مهم‌ترين دغدغه اجتماعي من است و به صورت خيلي جدي با همراهان پويش به‌دنبال تصويب لايحه حمايتي حقوق كودكان هستيم و واقعا معتقديم بدسرپرستي تنهاتر است.