شهردارآنلاين :: پايگاه جامع خبري مديريت شهري : آشغال‌ها را زير فرش قايم نكنيم
سه شنبه، 14 شهریور 1396 - 16:26 کد خبر:39532
شهردارآنلاين: «وضعيت به گونه‌اي است كه انگار آشغال‌هايي را زير فرش قايم كرده‌ايم. به نظر بنده وضعيت كودك آزاري با توجه به آمارها و پژوهش‌هاي ميداني و اظهارات افراد در گفت‌و‌گو‌ها بحراني است. از سوي ديگر، ما خودمان نيز شاهد چنين اتفاقاتي در اطرافمان هستيم. بنابراين اكنون وقت آن رسيده كه مقداري فضا را براي آموزش به كودكان باز كنيم. بايد در رسانه‌هاي جمعي اين مسائل مطرح شوند، چون تلنگر كوچك تاثيرگذار نيست.»


هر از گاهي زخم كودك آزاري سر باز مي‌كند و براي مدتي نمايان و بعد به دست فراموشي سپرده مي‌شود، چرا كه عدم آموزش و اطلاع‌رساني به كودكان موجب تشديد اين اتفاق شده است؛ كودكاني كه به دليل ترس از والدين سكوت كرده و مجرمان را وقيح‌تر مي‌كنند. پوران درخشنده، نويسنده و كارگردان فيلم «هيس! دخترها فرياد نمي‌زنند» درباره وضعيت كودك آزاري در گفت‌و‌گو با «آرمان» مي‌گويد:

«وضعيت به گونه‌اي است كه انگار آشغال‌هايي را زير فرش قايم كرده‌ايم. به نظر بنده وضعيت كودك آزاري با توجه به آمارها و پژوهش‌هاي ميداني و اظهارات افراد در گفت‌و‌گو‌ها بحراني است. از سوي ديگر، ما خودمان نيز شاهد چنين اتفاقاتي در اطرافمان هستيم. بنابراين اكنون وقت آن رسيده كه مقداري فضا را براي آموزش به كودكان باز كنيم. بايد در رسانه‌هاي جمعي اين مسائل مطرح شوند، چون تلنگر كوچك تاثيرگذار نيست.»

يكي از مشكلات حال حاضر ايران و ديگر كشورهاي جهان مقوله كودك آزاري است. چگونه بايد با آموزش مهارت‌هايي در اين زمينه تابوشكني كرد كه اين مساله پنهان نماند و پيشگيري از آن اتفاق بيفتد؟

در اين مورد هر قدر حرف بزنيم كم حرف زده ايم، چون موضوعي است كه مدت هاست مسكوت مانده و راجع به آن صحبتي نشده است، چرا كه ترس از آبرو باعث شده هيچ‌كس از مقوله «كودك آزاري» دم نزند، حتي اگر كودكي از اين مساله آسيب شديد ديده باشد. البته اكنون كودك آزاري‌ها به گونه‌اي شده كه به كشتن كودكان نيز اقدام مي‌كنند تا اثر اين اتفاق كلا از بين برود. به نظر من جامعه و خانواده نيازمند آموزش هستند.

خانواده‌هايي كه به راحتي كودكان خود را در اختيار ديگران مي‌گذارند و به راحتي اجازه مي‌دهند آنها با ديگران معاشرت داشته باشند، فرزندانشان در معرض خطر هستند. بنابراين وقتي به كودكان در راستاي اين مسائل آموزشي داده نشود چگونه مي‌خواهند بفهمند فردي كه آنها را در آغوش گرفته و خوراكي مي‌دهد قصد فريبشان را دارد يا نه؟ اين كودكان از كجا بايد متوجه شوند كه خطري در كمين آنهاست؟ از اين رو بايد اطلاعات و آگاهي بخشي هر چه عميق‌تر به جامعه داده شود.

اكنون بحث آموزش مطرح است؛ موردي كه اكنون ما به آن نيازمنديم. در درجه اول بايد خانواده و والدين آموزش ببينند. نبايد فقط هدف والدين فرزندآوري باشد. تربيت و تعليم كودكان بسيار مهم است، چرا كه شخصيت از دوران كودكي شكل مي‌گيرد. بايد به گونه آگاهي و شناخت ايجاد شود كه اگر دو نفر مي‌خواهند ازدواج كنند و صاحب فرزند شوند بدانند كه چه مسئوليتي دارند. از سوي ديگر، وقتي فرزندان بزرگ‌تر مي‌شوند به مدرسه مي‌روند. مدرسه هم خانه دوم آنهاست. معلمان هم بايد به كودكان، وضعيت روح و روان آنها، برخوردها و حتي سكوت دانش‌آموزان توجه كنند. معلمي عشق است نه فقط درس دادن. در مدارس هم بايد به اين مساله توجه شود، در جامعه هم همين‌طور. كودكان ما بايد ياد بگيرند كه چگونه بيرون از خانه با ديگران برخورد كنند. چگونه بايد محدوده خصوصي بدنشان را بشناسند. كجا بايد حرف بزنند و چيزي بگويند.

كجا بايد سكوت كنند و كجا بايد قفل سكوت را بشكنند. بايد اين آموزش‌ها را به زبان كودكانه مطرح كنيم. دوباره تاكيد مي‌كنم در درجه اول خانواده مسئول است و بايد با بازي‌ها و افسانه‌ها اين مسائل را به كودكان آموزش دهد. براي مثال وقتي مادري مي‌گويد كه من دختر 14‌ساله دارم و خجالت مي‌كشم به او اين مسائل را بگويم و خودم به تنهايي آمده ام فيلم شما درباره دختران را ببينم، بسيار جاي تاسف دارد. دختر بچه 14‌ساله از چه كسي بايد اطلاعات بگيرد؟ از سوي ديگر، الگوهاي كودكان ما چه كساني هستند؟ بحث آموزش بسيار قابل اهميت است و اكنون بايد جدي گرفته شود.

سينما و تلويزيون يكي از مهم‌ترين و تاثير گذارترين ابزارها براي آموزش‌هاي اجتماعي و نشان دادن آنچه زير پوست شهر و جامعه رخ مي‌دهد، هستند. از اين ابزار در راستاي دفاع از حقوق كودكان چه استفاده‌هايي مي‌توان كرد؟

به نظر من تلويزيون دانشگاه عمومي است؛ اولين جايي كه بايد بحث جدي و كارشناسانه در آن صورت بگيرد. بايد فيلم‌هايي در اين راستا ساخته و نمايش داده شوند. من مي‌گويم نبايد با نگاه سياسي به اين گونه مسائل بنگريم. به اين مسائل بايد با نگاه اجتماعي و فرهنگي نگريسته شوند. اين مهم‌ترين موضوعي است كه ما بايد به آن توجه كنيم. وقتي فيلمي ساخته مي‌شود، براي فرهنگسازي، آگاهي و آموزش‌هاي درست است. شما فكر كنيد وقتي كه اين مسائل را در سينما و تلويزيون نشان ندهيم ديگران بايد از كجا آسيب‌هاي اجتماعي و راه‌هاي مقابله با آن را بشناسند. سينما يك ابزار بسيار قدرتمند در جهان است و بايد مورد استفاده قرار گيرد.

بسياري از بحث‌ها در جامعه مغفول مانده است، در حالي كه جامعه ما در حال گذار است و با يك كليك مي‌توان در بسياري از موضوعات سرك كشيد. بنابراين ما وظيفه داريم آموزش بدهيم. آموزش بايد از دوران كودكي شروع شود نه اينكه وقتي كودكان بزرگ شدند خودشان بفهمند. والدين مسئولند كه به فرزندانشان از همان دوران كودكي خود مراقبتي را آموزش دهند. بايد والدين الگو و دوستان خوبي براي كودكان خود باشند و مهارت‌هاي زندگي را به آنها آموزش دهند. از اين رو وقتي كودكان بزرگ شده و در آينده زندگي مشتركي را تشكيل مي‌دهند بايد همان آموزش‌ها را به فرزندان خود منتقل كنند.

كودكان بسيار مظلوم هستند؛ چه پسران و چه دختران. آنها احتياج به محبت و مراقبت دارند. چه كسي بهتر از والدين مي‌توانند عشق را به كودكان هديه كنند تا آنها معني‌اش را بفهمند. كودكان بايد بيرون از خانه در مقابل اتفاقاتي كه سر راهشان قرار مي‌گيرد، با اعتماد به نفس قدرت نه گفتن داشته باشند. اگر روزي همكلاسي آنها كفش 300‌هزار توماني پايش بود و كفش آنها 30‌هزار تومان قيمت داشت بايد بدانند كه چيزهاي ديگري ارزشمند است نه ظواهر. در واقع اهميت افراد به ارزش‌هاي دروني و باطني است نه به جنسيت، لباس، خانه و ماشين. اين موارد بايد از دوران كودكي آموزش داده شود. بنابراين وظيفه سينما و تلويزيون بسيار سخت است و بايد به اين مقوله بپردازد.

شما كارگرداني هستيد كه به آسيب‌هاي اجتماعي از جمله موارد مرتبط با زنان و كودكان مي‌پردازيد. براي اين مساله حتما بايد مستنداتي داشته باشيد. تجربه شما در حين تحقيق براي نوشتن سناريوهاي خود در اين زمينه‌ها چگونه است و وضعيت كودك آزاري را چگونه مي‌بينيد؟

وضعيت به گونه‌اي است كه انگار آشغال‌هايي را زير فرش قايم كرده‌ايم. به نظر بنده وضعيت كودك آزاري با توجه به آمارها، پژوهش‌هاي ميداني و اظهارات افراد در گفت‌و‌گو‌ها بحراني است. از سوي ديگر، ما خودمان نيز شاهد چنين اتفاقاتي در اطرافمان هستيم. بنابراين اكنون وقت آن رسيده كه مقداري فضا را براي آموزش به كودكان باز كنيم. بايد در رسانه‌هاي جمعي اين مسائل مطرح شوند، چون تلنگر كوچك تاثيرگذار نيست و به اقدامات اساسي و راهبردي نياز است تا هر چه زودتر فرزندانمان را در مقابل «كودك آزاري» ايمن كنيم، در غير اين صورت دوباره شاهد وقايع تلخي از اين قبيل خواهيم بود.